ภายใต้อาชีพการงานที่ดูเหมือนจะร่ำรวยและมีความสุข แต่รู้หรือไม่ว่าบางทีเหล่าดารานักแสดงก็ต้องทนกับอาการพิการทางประสาท ที่ทำให้เขาผิดปรกติไปจากคนทั่วไป มาดูกันว่ามีใครบ้าง และพวกเขาเอาชนะอาการป่วยนี้มาได้อย่างไร
เคียรา ไนท์ลีย์
ใครจะรู้ว่านางเอกสาวสุดเท่จากภาพยนตร์เรื่อง Begin Again จะต้องเผชิญกับฝันร้ายของอาการโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) มาตั้งแต่อายุ 6 ขวบ ซึ่งเป็นอาการที่เกิดมาจากความผิดปรกติของเซลล์สมองซีกซ้าย ทำให้เธอไม่สามารถอ่าน หรือทำความเข้าใจตัวหนังสือได้อย่างคนปรกติ
เธอบอกเล่าความรู้สึกในตอนนั้นว่า "เหมือนมีกำแพงสูงใหญ่ มากั้นกลางระหว่างตัวฉันกับอนาคต เหมือนตกอยู่ในความมืด ไม่เห็นทางสว่างใดๆ" และที่ผ่านมาเธอต้องทำการบ้านหนักมากกว่านักแสดงคนอื่นหลายเท่าตัว เพื่อจะทำความเข้าใจบทละครหรือภาพยนตร์ แต่อุปสรรคนี้กลับทำให้เธอยิ่งมีความมุ่งมั่นที่จะทุ่มเทการฝึกซ้อม "แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันโง่ เพียงแค่คนเรามีการทำงานไม่เหมือนกันแค่นั้นเอง"
หลังจากต้อนทนกับโรคนี้มานาน แต่ทุกวันนี้เธอสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปรกติ เพราะการช่วยเหลือจากครอบครัว "ฉันมีครูที่เข้าใจและพ่อกับแม่ที่คอยช่วยเหลือฉันอย่างไม่ย่อท้อ ฉันถึงได้ชนะอาการนี้ได้ และตอนนี้มันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับฉันอีกต่อไปแล้ว"
ซิลเวสเตอร์ สตอลโลน
ในตอนเด็กชายคนนี้ก็เป็นอีกคนที่มีปัญหากับการเรียนเพราะโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) "ผมไม่คิดว่าจะเคยผ่านหลักสูตรมาด้วยซ้ำ" แต่มันทำให้เขารู้ว่าอะไรคือจุดเด่นของเขา และเลือกที่จะโฟกัสไปที่จุดนั้น "ผมแต่งประโยคหรือวาดภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ผมรู้ว่าผมเล่าเรื่องได้"
นอกจากผลงานภาพยนตร์กว่า 80 เรื่องแล้วเขายังได้เขียนกำกับและผลิตภาพยนตร์หลายเรื่องซึ่งโด่งดังมากอย่าง Rambo, Rocky และ Escape Plan แถมได้เข้าชิงออสการ์ และเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ประสบความสำเร็จและได้รับค่าตอบแทนสูงสุดตลอดกาล
เคอานู รีฟส์
ตอนนี้คุณอาจจะรู้จักเขาในฐานะนักแสดงชื่อดังที่ประสบความสำเร็จ แต่ตอนที่เขาอายุได้เพียงสามขวบ ครอบครัวก็แตกแยก ภายหลังการหย่าร้างแม่ของเขาก็มีสามีใหม่หลายครั้ง เขาต้องย้ายโรงเรียนไปตามเมืองต่างๆ ทั้งซิดนีย์ นิวยอร์ก และโทรอนโต ต้องเปลี่ยนโรงเรียนถึง 4 แห่งในช่วงเวลา 5 ปี ก่อนจะพบว่าเขาไม่สามารถอ่านและเขียนได้เหมือนเด็กคนอื่น เพราะอาการโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ในที่สุดเขาก็ต้องออกจากโรงเรียนมัธยมปลายโดยที่ไม่ได้รับประกาศนียบัตรเรียนจบด้วยซ้ำ
แม้ว่าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังมีปัญหาในการอ่านอยู่บ้าง แต่เขาก็พบวิธีรักษาด้วยตัวเองแล้ว "ผมอ่านเชกสเปียร์เพื่อให้อาการดีขึ้น ...มันผ่อนคลายมากตอนที่ผมอ่านมันออกมาดังๆ"
แดเนียล แรดคลิฟฟ์
หนุ่มน้อยผู้เคยรับบทเป็น แฮรี่ พอตเตอร์ คนนี้ก็มีอาการของโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ในตอนเด็กเขาเคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาก เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้วตัวเองไม่เก่งและไม่มีพรสวรรค์ แต่แม่ของเดเนียลก็หาวิธีบรรเทาอาการ โดยชวนเขาไปออดิชั่นหนังเพื่อให้เขาลืมโรคที่ตัวเองเป็นอยู่
โชคดีที่อาการของเขายังเป็นแค่อ่อนๆ แต่มันสร้างผลกระทบทำให้อยู่ดี เขากลายเป็นคนงุ่มง่ามเงอะเงอะ และทำกิจวัตรบางอย่างช้ากว่าคนปกติทั่วไป เช่น การผูกเชือกรองเท้าที่ต้องใช้เวลามากกว่าปกติ แดเนียลเคยให้สัมภาษณ์ก่อนที่จะไปเปิดการแสดงละครเรื่อง Equus ที่บรอดเวย์ และพูดเล่นๆ ว่า "บางครั้งผมก็คิดว่า ทำไมหนอ ทำไมรองเท้าต้องมีเชือกผูกด้วย" และส่วนหนึ่งที่ทำให้เขามาเป็นนักแสดง ก็เพราะโรคที่เป็นอยู่นี้ทำให้เขาไม่ประสบความสำเร็จในการเรียนหนังสือ
หนุ่มคนนี้ให้คำแนะนำกับคนที่เป็นโรคนี้เหมือนกับเขาว่า "อย่าปล่อยให้มันหยุดยั้งคุณ ... อุปสรรคต่างๆ จะทำให้คุณมีความมุ่งมั่น และมีจินตนาการในการหาวิธีแก้ปัญหา"
จัสติน ทิมเบอร์เลก
หนุ่มสุดท่มีความสามารถรอบตัวคนนี้พบว่าตัวเองเป็นโรคสมาธิสั้น พ่วงด้วยโรคย้ำคิดย้ำทำ ซึ่งเป็นอาการของผู้ป่วยมีความคิดซ้ำ ๆ ก่อให้เกิดความรู้สึกวิตกกังวลใจ แถมยังทำให้เสียเวลาชีวิตไปไม่น้อย แต่ก็ไม่สามารถหยุดคิดได้ และจะส่งผลให้เป็นโรคเครียดในระยะยาว เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่าใช้เวลาไปหลายชั่วโมงกับการจัดข้าวของต่างๆ ให้ถูกตำแหน่งของมันเสมอๆ ไม่ว่าจะเป็นในบ้านหรือกระทั่งในตู้เย็น เขาพยายามรักษาโดยการใช้ดนตรีและละครในการแก้ไขอาการนี้มาตั้งแต่ยังเด็ก "ผมพยายามทำให้แม่และพ่อเลี้ยงหัวเราะในช่วงมื้อค่ำ หรือทำให้เพื่อนหัวเราะในชั้นเรียน"
ทอม ครูซ
เบื้องหลังความเท่ของ ทอม ครูซ ในวัยเด็กเขาต้องพบอุปสรรคมากมาย ส่วนหนึ่งนอกจากการหย่าร้างของครอบครัวแล้ว เขายังมีปัญหาทางการเรียน เพราะโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ทำให้เขาเป็น คนไม่รู้หนังสือที่ทำงานได้
ตอนเด็ก ทั้งพ่อและเด็กคนอื่นๆ มองว่าเขาเป็นคนขี้เกียจ เชื่องช้า เลยโดนแกล้งบ่อยๆ ต้องย้ายโรงเรียนกว่าสิบครั้งกว่าจะจบมัธยม เพื่อนในโรงเรียนใหม่มักไม่เข้าใจและมองว่าเขาเป็นตัวประหลาด "ผมต้องฝึกตัวเองให้ไม่สนใจสิ่งรอบข้าง มีสมาธิกับเป้าหมาย และเรียนรู้วิธีการสร้างภาพในหัวเพื่อจะได้เข้าใจสิ่งที่ผมอ่าน" และกิจกรรมที่ช่วยรักษาเขาก็คือการออกกำลังกายอย่าง เล่นกีฬา หรือแสดงละคร
วันนี้เขาเป็นบอร์ดสมาชิกองค์กร Hollywood Education and Literacy Project (H.E.L.P. ) ซึ่งให้ความช่วยเหลือเด็กคนอื่นที่พบเจอปัญหาแบบเดียวกันกับเขา
เจนนิเฟอร์ อนิสตัน
ตอนเรียน อนิสตัน พบว่าตัวเองตามไม่ทันเพื่อนในคลาสเสมอ "ฉันคิดว่าตัวเองไม่ฉลาด และไม่สามารถแก้ไขอะไรได้" พอเธอไปพบหมอ และได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคดิสเล็กเซีย (Dyslexia) ทำให้เธอโล่งใจมาก "นี่เป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่เลยนะ ฉันรู้สึกเหมือนเวลาแห่งความเจ็บปวดในตอนเด็ก ได้รับคำอธิบายว่าทำไมฉันต้องทนลำบากลำบนขนาดนั้น"
"พวกเขาให้ฉันอ่านหนังสือ 1 พารากราฟ จากนั้นเขาก็ดูตำแหน่งที่ดวงตาฉันเคลื่อนไหวตอนอ่าน ตาของฉันจะกระโดดไปสี่คำและย้อนกลับมาสองคำ แต่ไม่มีอะไรแย่เท่ากับการที่แม่ของฉันไม่เข้าใจเรื่องนี้"
แชนนิง เททัม
หนุ่มนักแสดงสุดหล่อคนนี้ตอนเด็กเขาเป็นเด็กหนุ่มบ้าพลัง แต่เมื่อโตขึ้น อาการของโรค ADHD หรือโรคสมาธิสั้น ทำให้เขาแตกต่างจากเพื่อนคนอื่น ซึ่งผู้ป่วยโรคนี้จะมีพฤติกรรมหุนหันพลันแล่น ที่ก่อให้เกิดปัญหาทั้งทางด้านความสัมพันธ์ การทำงาน และความเชื่อมั่นในตนเอง และสุดท้ายทำให้เขาไม่สามารถเรียนตามระบบมาตรฐานได้ เขาจึงตัดสินใจออกจากมหาวิทยาลัยกลางคัน ก่อนที่จะมาเอาดีทางการเต้นและการแสดงจนกลายเป็นขวัญใจสาวๆ ทั่วโลก
จิม แคร์รีย์
ตอนเด็ก คุณครูเขียนลงในสมุดรายงานของจิมว่า เขาทำงานเสร็จเร็วมาก แล้วก็ไปก่อกวนเด็กคนอื่น แต่ในที่สุดเขาก็ได้เรียนรู้ที่จะใช้พลังงานที่มีเหลือล้นในทางสร้างสรรค์ โดยเฉพาะการแสดงตลก เพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคยกับเขาอาจไม่แปลกใจที่รู้ว่า เขายังคงอยู่กับโรคนี้มาตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบัน แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความสำเร็จของเขาส่วนหนึ่งก็เพราะอาการของโรค ADHD
